ترمیم نمای ساختمان‌ های تاریخی ؛ کاهش ریسک مواد ترمیم‌کننده

ترمیم نمای ساختمان‌ : تاکنون درباره‌ی فایده‌ی ترمیم نما ی ساختمان‌های تاریخی و به خصوص آن ساختمان‌هایی که ثبت ملی یا جهانی شده‌اند، بسیار گفته‌اند.  مرمت سطح نمای ساختمان‌ها شامل همه‌ی انواع مواد ترمیمی از استفاده‌ی مواد ضدآب و  مواد تثبیت‌کننده گرفته، تا پوشش‌های ضدگرافیتی می‌شوند. حتی نماشویی هم  نوعی ترمیم نما محسوب می‌شود.

ترمیم نما ها و بناها و ساختمان‌های تاریخی برای اغلب مورد مخالفت قرار گرفته است؛  چه به دلایل زیبایی‌شناسی / اخلاقی و چه به دلایل فنی.  در واقع با وجود اینکه اینطور تبلیغ می‌شود که فرآیند ترمیم سطوح بازگشت‌پذیر است، اما مواد ترمیم‌کننده برای همیشه خصوصیات سطحی که بر آن استعمال می‌شوند را تغییر می‌دهند.

بنابراین ترمیم نمای ساختمان‌ ها می‌تواند به عنوان تغییر خصوصیات اصلیِ سطح،  که منجر به از دست رفتن اطلاعات تاریخی و کم شدن ارزش تاریخی بنا و زیبایی ظاهری آن‌ها می‌شود، هم تلقی شود.

در طول قرن بیستم شیمی برای نگه‌داری مواد اهمیت زیادی پیدا کرد تا فساد طبیعی آن‌ها را به تاخیر بیاندازد.  بر همین منوال  در دهه‌ی ۱۹۶۰ اولین پلیمرهای سنتزی ( ضدآب‌ها و تثبیت‌کننده‌ها) وارد بازار شدند.

ترمیم نمای ساختمان‌ تاریخی

ترمیم نمای ساختمان‌ تاریخی

طبقه‌بندی مواد ترمیمی

ضد آب‌ها

مواد ضد آب به منظور  جلوگیری از نفوذ آب یا کاهش آن به نمای سنگی هستند تا از مقدار تخریب آن بکاهند. امروزه ضدآب‌ها  بیشتر از سیلوکسان  یا فرآورده‌های سیلان/ سیلوکسان  تشکیل شده است.  مواد ترمیمی ضدآب همچنین می‌توانند  برای محدود کردن تاثیر سولفات ناشی از آلودگی‌های زیست‌محیطی هم به کار روند.  همچنین می‌توان از ضدآب‌ها برای جلوگیری از رشد میکروبیولوژیک و  کثیف شدن سریع نما پس از  پاکسازی آن استفاده کرد. ضدآب‌ها بدون تغییر چندانی در مقدار تبخیر آب بر روی مواد، می‌توانند همچنین بر روی فرآیند خشک شدن مواد و سازه‌ها  اثرگذار باشند.

تثبیت‌کننده‌ها

تثبیت‌مننده‌ها معمولا به شکل مایع استفاده می‌شوند تا بتوانند به لایه‌های زیرین نفوذ کنند.  بسته بودن منافذ بر روی چگونگی خشک شدن اثرگذار است.  خشک شدن ماده‌ی تثبیت‌شده آهسته‌تر از  ماده‌ی ترمیم‌نشده با این روش است، اما  سریعتر از ماده‌ی ترمیم‌شده به وسیله‌ی ضدآب‌ها است. تثبیت‌کننده‌ها بر روی سطوح لایه‌لایه‌شده یا پوسته‌پوسته‌شده اثر مطلوبی ندارند.

پوشش‌های ضدگرافیتی

پوشش‌های ضدگرافیتی با تشکیل یک لایه‌ی محافظ بر روی سطح در حال ترمیم عمل می‌کند.  این لایه  از نفوذ گرافیتی  به لایه‌های زیرین جلوگیری می‌کند و  پاک کردن گرافیتی را آسانتر می‌سازد.  پوشش‌ها و موانع ضدگرافیتی به سه دسته‌ی جداگانه تقسیم می‌شوند.

الف) پوشش‌های دائمی ب) پوشش‌های موقت   ج) پوشش‌های نیمه‌دائمی

پوشش‌های نیمه‌دائمی دو نوع دارند: پوشش‌های  با ترکیب  یک لایه‌ی زیرین دائمی و  یک لایه‌ی موقت بالایی، پوشش‌های  با یک لایه‌ی نیمه‌دائمی.

استفاده از  پوشش‌های ضدگرافیتی هم می‌تواند بر روی فرآیند خشک شدن کاملا موثر باشد.

 ریسک استفاده از مواد ترمیمی

استفاده از مواد ترمیمی ضد آب ریسک مشخصی برای خرابی سطوح نماهای تاریخی دارد، خصوصا اگر در لایه‌های این سطح نمک وجود داشته باشد و همچنین فرآیند خشک شدن آن سطح، تغییر مشخصی خواهد داشت.

در مورد پوشش‌های ضدگرافیتی  می‌توان گفت اثر آن بر جنبه‌هایی از نما چشمگیر است. براق شدگی سطح و  در برخی موارد تغییر واضح رنگ با وجود استفاده از پوشش‌های شفاف‌تر.

 باید بین پاکسازی گرافیتی از سطح نما و  ریسک  اثرات منفی آن مثل تغییر رنگ و تغییراتِ فرآیند خشک شدن آن دست به انتخاب زد.

 

ترمیم نمای ساختمان

منبع: این مقاله ترجمه‌ی بخش‌هایی از  مقاله‌ی Rob R.P.J. van Hees   با عنوان :FACADE TREATMENTS OF HISTORICAL BUILDINGS LIMITING THE RISKS از دانشگاه Delft هلند، نوشته شده در سال۲۰۱۳  است.

 

0 پاسخ ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*