کار در ارتفاع

طناب یکی از اصلی ترین ابزار در صنعت کار در ارتفاع به شمار می رود. طناب ها از دو نوع پویا (دینامیک یا قابل کشش) و ایستا (غیر قابل کشش یا استاتیک) تشکیل شده اند که تفاوت آن ها در عکس العملشان لحظه وقوع سقوط فرد می باشد.

طناب های پویا هنگام سقوط حالت ارتجاعی دارد و طول آنها افزایش میابد که باعث می شود ضربه وارد شده به کوهنورد کاهش یابد و این خاصیت برای زمان هایی که احتمال سقوط بیشتری هست کاربرد دارد.

طناب های ایستا فاقد خاطیت کششی هستند و صعود و فرود هردو بر روی طناب انجام می گیرد.

 

شستشوی نما

شستشوی نمای مجتمع قضایی شهید محلاتی که در کارنامه زیبانگار مدیسا قرار دارد نشان از انعطاف این مجموعه جهت همکاری با تمام ارگان ها و نهادهای دولتی و خصوصی می باشد.

نمایی از اجرای سندبلاست

با سند بلاست پاکسازی و نظافت سطوحی با جرم های سخت و رسوب شده مانند آجری دیوارهای سیمانی سطوح سنگی که به تنهایی با واتر جت قابل شستشو نمی باشند انجام میگیرد. کاربری هایی چون تمیز کاری و ایجاد بستر رنگ آمیزی ( رنگ زدایی ) با  واتر سندبلاست صورت میگیرد.سندبلاست متشکل از ۲۵۰ بار ،آب ،سیلیس که با نازل تزریق میباشد.

چگونه برنامه‌های بهسازی نما می‌تواند برای اجتماع سودمند باشد

احیای یک ناحیه‌ی تجاریِ یا محله‌ی مسکونیِ رها شده ، اغلب با بهسازیِ یک ساختمان یا ویترین یک فروشگاه  آغاز می‌شود.

حتی تغییرات کوچک مانند زدودن چیزهای غیرتاریخی، تعمیرات، یا دوباره رنگ زدن، که باعث آن می‌شود تا به جزئیات معماریِ اصلیِ ساختمان توجه شود، دگرگونیِ مثبت را نشان می‌دهد و اغلب باعث تشویق به انجام بهسازی‌هایِ مشابهی در ساختمان‌های همسایه می‌شود.

 درحالیکه این فرآیند بعضا بدون هماهنگی قبلی  و در سطح ملک شخصی یا صاحبان کسب و کار انجام می‌گیرد، می‌توان  با ایجاد برنامه‌ی بهسازیِ نما در یک اجتماع،  به آن شتاب بخشید. در نتیجه، چنین برنامه‌هایی به کرات در عملیات پیاده‌سازیِ طرح‌های جامع، استراتژی‌های احیای مرکز شهر و طرح‌های حفظ و نگه‌داری بناهای تاریخی می‌آیند.

برنامه‌های بهسازیِ نما برنامه‌هایی مشوق هستند که برای این ایجاد شده‌اند تا صاحبان املاک و کسب و کارها را به بهسازی ظاهر خارجی ساختمان  و ویترین فروشگاه‌هایشان تشویق کنند. آنها بر روی املاک تجاری یا مسکونی در مناطق تاریخی یا غیرتاریخی تمرکز دارند و مشوق‌های مالی مانند کمک‌هزینه‌ی متناسب و وام، مشوق مالیاتی و مساعدت در طراحی را  فراهم می‌کنند. 

اگرچه ممکن است این موضوع تنها بخشی جزئی از یک برنامه‌ی بهسازی به نظر برسد، اما مساعدت در طراحی کمک می‌کند تا این اطمینان حاصل شود که این تغییرات در جهت دستورالعمل‌های منطقه‌ی تاریخی یا دیگر دستورالعمل‌های طراحی که مشخصا برای این ایجاد شده‌اند تا ساختمان‌ها در ناحیه‌ی مورد نظر ارتقا پیدا کنند، است.

برنامه‌های بهسازی نما و برنامه‌های نوسازی ساختمان که ارتباط نزدیکی با آن دارند، معمولا توسط سازمانهای  ذینفع در بهسازی شهری ایجاد شده  و مدیریت می‌شوند.

برنامه‌هایی که بر روی املاک تجاری تمرکز دارند معمولا توسط بخش طراحی، توسعه‌ی اجتماعی یا دفتر توسعه‌ی اقتصادی در شهرداری تصدی و کارگزینی می‌شوند؛ سازمانی در خیابان اصلی، منطقه‌ای برای بهبود کسب و کار یا دیگر نهاد‌های دولت‌محور.

برنامه‌های مسکونی معمولا توسط دولت یا آژانس‌های مسکن غیرانتفاعی یا یک اجتماع غیرانتفاعی یا سازمان‌های توسعه‌ی محلات اجرا می‌شوند.

دیگر نهادهایی که ممکن است برنامه‌های بهسازی نما را اجرا کنند شامل موسساتی مثل دانشگاه‌ها یا  بیمارستان‌هاست. برنامه‌های آنها اغلب برای این طراحی می‌شوند تا سرمایه‌گذاری مجدد در بخش‌های تجاری یا مسکونیِ همسایگی در اطراف پردیس[۱] را تشویق کنند. برخی اوقات برنامه‌ریزی‌ها توسط تیمی مرکب از دولت محلی، موسسه‌ای‌ مثل دانشگاه و یک اجتماع غیرانتفاعی یا سازمان توسعه اقتصادی سازماندهی می‌شوند.

جایزه‌ی بزرگی که یک برنامه‌ی بهسازی نما را موفق می‌کند، همان مشوق‌هایی هستند که در این برنامه ارائه می‌شود. اگرچه مناطق بزرگترِ بهسازی کسب و کار قابلیت بالا بردن منابع مالی به وسیله‌ی مالیات سالانه را دارند،  اما تأمین مالی معمولا به وسیله‌ی ترکیبی از منابع مالی صورت می‌گیرد.

 

بهسازی نما در مناطق تاریخی

بهسازی نما در مناطق تاریخی

 

منبع : Planners Web

 

[۱] campus  

 

نور پردازی

نور پردازی بخش بسیار مهمی از طراحی است چرا که تمام آنچه در نیمی از زمان-شب ها-دیده میشود وابسته به نحوه نور پردازی ساختمان خواهد بود.

عموما نور پردازی ساختمان به دو بخش نورپردازی های داخلی و نور پردازی های داخل ساختمان تقسیم می شوند.

کار در ارتفاع بدون محدودیت در تعداد طبقات

نیروهای متخصص و حرفه ای کار در ارتفاع بدون محدودیت در تعداد طبقات و طول ارتفاع از سطح زمین بهترین و بالاترین کیفیت خدمات را به معرض نمایش می گذارند.

استانداردادهای روز دنیا برای رقابت در حوزهای مختلف Rope Access،ارائه مدارک و مجوزات بین المللی لازم مهر تایید بر عملکرد و افتخارات ماست.

برخی از مشاغل کار در ارتفاع(rope access)

صنایع صنایع هوا وفضا صنایع دریایی صنعت ساختمان امداد و نجات پتروشیمی
 ۱ شستشوی هواپیما اعمال رنگ،رزین،آنتی جلبک شستشوی نما صعود و نزول در حوادث  بازرسی و تعمیر
 ۲ ترمیم بدنه هواپیما عایق کاری و درز بندی نور پردازی سیل  خطوط انتقال در فضای بسته
 ۳ رنگ هواپپما شستشوی عرشه و بدنه پیچ و رولپلاک زلزله وایر برس و رنگ
۴ درز بندی و عایق تعمیر بدنه رنگ نما آتش سوزی بازرسی و ایمن سازی
۵ برق جوشکاری و بازرسی اجرای رزین و نانو سقوط  از دره تعمیر و نگهداری نیروگاه
۶ الکترونیک  سکوی نفتی سیمان نجات کوهنوردان
۷ دکل مخابراتی سازه فضایی درز بندی و عایق تخلیه اظطراری

 

دوره ها دوره ایراتا دوره ایراتا دوره ایراتا تاور کلایمبینگ نجات تله کابین متوقف کننده سقوط لایف لاین نصب و نظارت بازآموزی دوره
سطوح سطح۱ سطح۲ سطح ۳ ۰ ۰ (Fall Arrest) (Life Line) متوقف کننده سقوط مدرک بین المللی

 

زندگی در ارتفاع

نویسنده: آدام هیگینبوثم

بخش هفتم و پایانی

جهان بالای طبقه‌ی چهلم جهانی ساکت است؛ جایی که خلوت تقریبا کامل است و شورانگیز. « وقتی میای پایین تو خیابون، همه‌ش جر و بحث و سر و صدا می‌شنوی. ماشینا و بوقا و آژیرا. اون بالا هیجی نمی‌شنوی.» این‌ها را اندی هورتون به من می‌گوید. ادامه می‌دهد: « فقط تویی و همکارت. می‌تونین درباره‌ی هر چیزی حرف بزنین. می‌تونی با خودت حرف بزنی. هیچکس قرار نیست سرت داد بزنه.»

در گذشته، پنجره‌پاک‌کن‌هایی که ساعتی کار می‌کردند، به خاطر کم‌کاری بدنام شده بودند. کارفرمایان برای کار تمام وقت پول پرداخت می‌کردند اما می‌پرسیدند که کار واقعن چقدر زمان می‌برد. « این قبلا یه چیز نانوشته بود. – به خاطر اینکه اون بیرونی و داری یه کار پرریسک می‌کنی، اونا یه جور دیگه فکر می‌کنن.» این‌ها را اندی هاک توضیح می‌دهد. سُنتا، پنجره‌شویی در ساختمان‌های تجاری صبح‌های زود آغاز می‌شود تا موجب سلب آسایش  مستأجرین نشود و در تابستان به این خاطر که دمای شیشه‌ی تیره می‌تواند به صد درجه‌ی فارنهایت [۱] در یک بعد از ظهر برسد، تا کمتر در معرض تابش مستقیم آفتاب باشند. حتی روز کاری یک شیشه‌شوی می‌تواند ۶ صبح آغاز شود و  چهار ساعت بعد به پایان برسد. « این شغل یه زمانی بهترین کار پاره‌وقت بود؛ حتی تا همین ده پونزده سال پیش. می‌تونستی چکت رو همون موقع نقد کنی.» این‌ها را اریک براون به من می‌گوید.

اما فرهنگ این شغل کم‌کم تغییر کرد. رکود اقتصادی منجر به دوره‌های پاکسازیِ دیر به دیر در ساختمان‌های بزرگ، استخدام خدمه‌ی دائمی کمتر و تعدیل نیرو شد. بسیاری از پنجره‌شوی‌های کهنه‌کار دیگر انتظار ندارند فرزندانشان حرفه‌ی آن‌ها را دنبال کنند: پسر باب منزر در موسسه فناوری مد [۲] تحصیل می‌کند و برنامه دارد که عکاس بشود. راون براون می‌گوید شک دارد پسرش که از دانشگاه راتگرز در رشته‌ی اقتصاد فارغ‌التحصیل شده است، حرفه‌ی او را ادامه بدهد. او می‌گوید: « من بهش اجازه نمی‌دم.  خودشم کشته مرده‌ی ارتفاع نیست.»

ظاهرا کار مردان سطل آب به دست همچنان خارج از دسترس فناوری باقی مانده است. اگرچه تولیدکننده‌ی شیشه، پیلکینگتون [۳] ، پنجره‌‌هایی با پوشش خودپاک‌شونده که با نور خورشید تسریع می‌شود، توسعه است و دانشمندان آلمانی و ژاپنی ربات‌های نماشوییِ گران‌قیمتی ساخته‌اند هیچ کدام هنوز پایگاهی در نیویورک پیدا نکرده‌اند. در آخر سال ۲۰۰۹، شرکت ترکتل بزرگترین قراردادش تا به امروز را امضا کرد: طراحی و اجرای داربستی که به پنجره‌شوی‌ها اجازه می‌دهد که از شیشه‌ی منشورمانند شیبدار نمای ۱۰۴ طبقه‌ی شیشه‌ای مرکز تجارت جهانی دیوید چایلد پایین بیایند، که در سال ۲۰۱۴ تکمیل می‌شود.

تا آن موقع بلندترین ساختمان شهر رسما همان ساختمان شماره‌ی ۳۵۰ خیابان پنجم [۴] باقی می‌ماند. در  آسمان صاف و بی‌ابر یک صبح ماه نوامبر، جایی که  دربان در بیرون می‌گوید: « به ساختمان امپایراستیت خوش آمدید! جشم‌اندازی ۵۰ مایلی [۵] ! » من به همراه ران زایبیگ و جویی فیتزجرالد تا طبقه‌ی ۱۰۲ ام بالا می‌روم؛ رصدخانه. جایی که بازدیدکنندگانی که چشم‌انداز را تحسین می‌کنند.، از آن می‌گذرند. دری ناشناس  و سفیدرنگ را باز می‌کنیم و راه‌پله‌ی فلزی را تا اتاقی کوچک و گرد بالا می‌رویم. این جا در طبقه‌ی ۱۰۳ ام، اشعه‌ی آفتابی روشن از میان دو در شیشه‌ایِ باریک عبور می‌کند: بلندترین پنجره‌های نیویورک. زایبیگ قفلی را که در شرقی‌تر  را می‌بست باز می‌کند و فیتزجرالد بر روی راهی باریک قدم می‌گذارد، شاید به عرض ۱۸ اینچ [۶]، که به وسیله‌ی دیواری سیمانی که تا ران‌های اوست، محدود شده است.

« بجنب، بام دنیا اینجاس.» فیتزجرالد می‌گوید. نسیمی سبک، میان دکل تلویزیون و آنتن‌ها، بالای سر ما  تلق و تولوق می‌کند؛ شهر در زیر مانند مینیاتوری پرجزئیات و عکسی ماهواره‌ای  پدیدار می‌شود. فراتر از دیواره، گویی خلأیی آنی و بی‌پایان دهان باز کرده است. کف دستم از عرق می‌سوزد و من طوری زانوهایم را بغل گرفته‌ام که می‌تواند نشانه‌ای از ترس خالص قلمداد شود.

« فقط تو نیستی.» فیتزجرالد می‌گوید. « همه اینجا می‌ترسن.»  من با خودم درگیرم تا بایستم؛ فیتزجرالد سطل و وسایلش را بلند کرده و دور باریکه‌ای رو به سنترال پارک [۷] تقلا می‌کند، جایی که شروع کرده است تا شیشه‌ای که به خاطرش تا اینجا آمده است را با صابون بشوید. پنجره‌شویی در ساختمان امپایراستیت به صورت طبقه به طبقه برنامه‌ریزی شده است و هیچ گاه متوقف نمی‌شود. « ما یه برنامه‌ی همیشگی داریم، از بالا شروع می‌کنیم میایم پایین.» این را زایبیگ می‌گوید. ادامه می‌دهد: « جایزه‌مونم اینه که برگردیم بالا و دوباره شروع کنیم.» 

 

پنجره‌شویی بر فراز امپایراستیت بلندترین ساختمان نیویورک تا پیش از سال 2014

پنجره‌شویی بر فراز امپایراستیت بلندترین ساختمان نیویورک تا پیش از سال ۲۰۱۴

منبع:  مجله‌ی نیویورکر

 

 مرتبط: زندگی در ارتفاع بخش اول، بخش دوم، بخش سوم، بخش چهارم، بخش پنجم، بخش ششم

[۱] سی و هشت درجه‌ی سانتیگراد

[۲] Fashion Institute of Technology

[۳] Pilkington

[۴] منظور ساختمان امپایراستیت است.

[۵] حدود ۸۰ کیلومتر

[۶] حدود نیم متر

[۷] Central Park

درزبندی های ساختمانی با چسب،سیلر،درزگیر ماستیک و ….

پیشرفت صنایع پلاستیک سبب پیدایش چسبهای رزینی جدیدی شد. چسبهای رسورسینول، پلی وینیل استات، پلی‌اورتان و رزینهای اپوکسی از این جمله‌اند. امروزه بسیاری از چسبهای قدیمی مانند چسبهای حیوانی، کازئینی و قیری برای چسباندن چوب، کاغذ، چرم، لاستیک، پارچه و چسبهای ساختگی برای چسباندن فولاد، شیشه، بتن، سرامیک و پلاستیکها به کار می‌روند. در کنار این چسبها، چسبهای چند منظوره نیز به وجود آمده‌اند. انتخاب چسب بستگی به ویژگیها، ماهیت کاربرد و بهای آن دارد.

سیلرها به موادی اطلاق می‌شود که برای پر کردن (مهر و موم کردن) چشمه‌های سطح مصالح مختلف، به منظور جلوگیری از نفوذ آب یا مایعات دیگر و گاهی اوقات برای جلوگیری از فرار رطوبت از میان سطوح به کار می‌روند. به این ترتیب سیلرها باید علاوه بر خاصیت چسبندگی مناسب با اجسام، ریزه سوراخهای سطح مصالح را پر کرده و پوسته یکپارچه‌ای را بر سطح مصالح به کار رفته، تشکیل دهند. این پوسته در بسیاری از موارد ممکن است دائمی باشد و در برخی دیگر موقتی. یکی از انواع سیلرهای متداول قیرهای آبکی است که ممکن است به صورت قیر محلول یا امولسیون به کار رود. از موارد استفاده این سیلرها اندود کردن سطوح بتنی مجاور خاک برای جلوگیری از نفوذ آب به داخل بتن است. یکی دیگر از موارد کاربرد این مواد مصرف آنها بر روی سطوح داخلی منابع آب ساخته شده از مصالح نفوذپذیر، مانند چوب یا بتن است. همچنین به عنوان آستر (پرایمر) روی سطوح بتنی قبل از مصرف چسبهای قیری و برای چسباندن کفپوشها مصرف می‌شود، تا از نفوذ آب و سایر مایعات به داخل جلوگیری کند.


درزبند ماده‌ای است که برای پر کردن درزهای بین دو عضو مجاور یک ساختمان به منظور آب‌بندی و هوابندی به کار می‌رود. قدیمی‌ترین ماده درزبندی قیر است که در درزگیری کشتیهای چوبی به مصرف می‌رسیده است. زاموسقه شیشه‌بری نوعی ماده درزبند است. توسعه صنایع ساختمانی به ویژه گسترش وسیع صنایع ساختمانهای پیش‌ساخته، منجر به تولید درزبندهایی برای پر کردن فاصله درزهای بین مصالح مختلف از قبیل فلزات، شیشه و مصالح بنایی گردید. درزبندهای معمول در ساختمان به شرح زیر است.

ماستیکها
گروه ماستیکها شامل خمیر ساخته شده از روغن بزرک (کتان)، بتانه روغن بزرک ایزوبوتیلن، بتانه شیشه‌بری (زاموسقه)، قیر و درزبندهای پلی بوتن هستند. خمیر از گرد سنگ آهک و روغن بزرک خام ساخته می‌شود، خمیر پس از گذشت زمانی کوتاه، خشک و شکننده شده و در عمل خاصیت کشسانی خود را از دست می‌دهد. خمیر، بیشتر برای دور شیشه پنجره‌های چوبی به مصرف می‌رسد. بتانه شیشه‌بری و روغن بزرک ـ ایزوبوتیلن زمان بیشتری خمیری و نرم می‌مانند و کمتر ترک می‌خورند. این درزبندها در مجاورت هوا اکسیده شده و می‌توان روی آنها را رنگ‌آمیزی کرد. قیر و پلی‌بوتن اکسید شدنی نیستند، بلکه پس از تبخیر حلال، خودشان را می‌گیرند و برای نقاطی مانند زیر درزپوش‌ها و محل روی هم افتادگی آنها و یا سایر نقاط گم که تشکیل پوسته بر روی آنها ضرورتی ندارد، مناسب‌اند، درزبندهای با وزن ملکولی متوسط از نوع پلی‌بوتن مدتهای زیادتری نرم باقی می‌مانند.

زندگی در ارتفاع

نویسنده: آدام هیگینبوثم

بخش ششم

برای سال‌های متمادی، پنجره‌پاک‌کن بودن در نیویورک یکی از خطرناک‌ترین مشاغل در جهان محسوب می‌شد. تا سال ۱۹۳۲ به طور متوسط از هر دویست پنجره پاک‌کن یک نفر در سال کشته می‌شد. و علارغم اینکه در پی آن آئین‌نامه‌های شهری و ایالتی بر این حرفه حکم‌فرما شدند، تا دهه‌ی هشتاد پنجره‌پاک‌کن‌های نیویورکی همچنان گرفتار حوادث بودند.  اما از سال ۱۹۹۳ که تلاش‌های برای شکل دادن استاندارهای حرفه‌ای در این پیشه صورت گرفت، اتحادیه‌ی BJ32 یک برنامه‌ی آموزشی تربیت کارآموز را به اجرا درآورد.  همه‌ی پنجره‌پاک‌کن‌های تازه‌کار اتحادیه حالا دویست و شانزده ساعت کلاس آموزشی می‌گذرانند که با گذراندن سه هزار ساعت با کارفرما معتبر می‌شود.

امروزه کار پنجره‌شویی در آمریکا به روشنی از راندن تاکسی امنیت بیشتری دارد. اما بیشتر آسیب‌ها  حین کار نتیجه‌ی چیزی است که مسئولین سلامت و امنیت شغلی به آن سقوط از ارتفاع می‌گویند. حتی از ۳۰ فوتی [۱] هم تنها نیمی از کسانی که می‌افتند، زنده می‌مانند. « قانونش چهار طبقه‌س» زایبیگ می‌گوید. « آدم ۲۰۰ پوندی [۲]، چهار طبقه، مرگ»

داستان‌های  برخی از  پنجره‌پاک‌کن‌های شهر که خوش‌اقبال نبوده‌اند، تبدیل به بخشی از افسانه‌های این حرفه شده است: چهار مرد بر روی یک داربست در ساختمان اکوئیتبل لایف [۳] در سال ۱۹۶۲ سقوط کرده و کشته شدند؛ پاک‌کننده‌ای که کمربند ایمنی‌اش را در صندوق عقب ماشینش گذاشته بود، تا اینکه یک صبح سر کار کمربند که به وسیله‌ی اسید نشتی باتری ماشین خورده شده بوده باعث سُر خوردن و لغزیدن و در نهایت مرگ او شده است. ریچارد سینگلتون که در سال ۱۹۹۹ در خیابان۳۴۵پارک جنوبی کار می‌کرده است ، یک دقیقه بعد از این که از داخل طبقه‌ی دوازدهم پنجره‌های به داخل بازشونده [۴] را پاک می‌کرده ‌است، بر روی پیاده‌رو مرده بوده است. در ۱۱ سپتامبر سه پنجره‌شوی در ساختمان تجارت جهانی سر کارشان بوده‌اند وقتی اولین هواپیما به ساختمان برخورد کرده است. در برج شمالی پاک‌کننده‌ی متولد لهستان یان دمتور [۵] کمک کرد تا جان پنج مرد که در آسانسور سریع‌السیر به همراه او در طبقه‌ی پنجاهم گیر افتاده بودند، نجات پیدا کند: پس از آنکه آنها در آسانسور را کاملا باز کردند، دمتور  از شیشه‌روبش استفاده کرده است تا تا سوراخی در دیوار بدنه ایجاد کند که از داخل آن همگی فرار کردند. در برج جنو.بی، متصدی کهنه‌کار تجهیزات، روکو کاماج، و یک وردست، فابین سوتو، وقتی ساختمان فرو می‌ریخته است، نزدیک سقف طنابشان کنده شده  و کشته شدند. همکاران نجات‌پیداکرده‌شان قانع شده‌اند که در لحظات آخر قبل از سقوط برج، کاماج تلاش می‌کرده است تا با استفاده از داربستِ پا‌کسازی، به نقطه‌ی امنی برسد.   

بر اساس صحبت‌های سخنگوی اتحادیه  ۳۲BJ، مابین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۲۰۰۸ پنجره‌پاککن‌های غیرعضو در اتحادیه در نیویورک-  که تعداد رو به افزایششان به آرامی جایگزین شویندگان سازماندهی‌شده می‌شود- در حد.ود ۲۰۰ حادثه، که بیش از ۷۰ تای آنها مرگبار بوده‌اند، قربانی شده‌اند. اتحادیه در حال حاضر تعداد اعضایش را به تنها ۷۰۰ نفر کاهش داده است به آمار ایمنی خود می‌بالد اما مرگ‌ها بر اثر حوادث همچنان باقی‌اند.

ادگار و آلسیدس مورنو، برادرانی که اواخر دهه‌ی نود از جنوب اکوادور  به منطقه‌ی نیویورک آمدند، هر دو در اتحادیه ۳۲BJ تعلیم دیده بودند. در ۷ دسامبر ۲۰۰۷ آن‌ها برای یک روز کار پاکسازی بر روی برج سولو آمدند، جایی که داربست ثابت از وقتی که توسط کارکنان شرکت ترکتل [۶] در نوامبر آن سال سرویس شده بود، دیگر استفاده نشده بود. وقتی آن دو به داخل سبد پاکسازی پا گذاشتند، کابلی که آن را به سقف ساختمان متصل کرده بود، از لنگرش جدا می‌شود و سبد چهارصد و هفتاد فوت [۷] پایینتر، به داخل حیاط می‌افتد. ادگار پیش از آنکه سبد به زمین بخورد، از آن جدا می‌شود و با برخورد به فَنس درجا کشته می‌شود. آلسیدس تا پایین در سبد می‌ماند و دچار آسیب‌هایی در مغز، سینه و شکمش و شکستگی دنده‌ها و یک بازو و دو پایش می‌شود اما هر طور بود، زنده می‌ماند؛ دقایقی بعد امدادرسانان او را هشیار  و صاف نشسته روی لاشه‌ی سبد پیدا می‌کنند.

وقتی که بازرس ایمنی OSHA  به سقف رسید،  دو مهار ایمنی و دو سطل آب کنار دیواره [۸] بودند. آبِ درونِ سطل‌ها هنوز گرم بود. آزمایش‌ها نشان داد که کارکنان شرکت ترکتل که کابل را تعویض کرده بودند، از ابزاری مشکل‌دار استفاده کرده بودند و وقتی کارشان تمام شده بود، آن را چک نکرده بودند. سه هفته بعد برادران مورنو پیش از بستن مهارهای محافظ در برابر سقوط، تا سبد پاکسازی- که می‌توانست آن‌ها را برای ایمنی به بخشی از ساختمان محکم کند- بالا آمدند. اگر هر کدام از این کارها درست انجام می‌گرفت، به گفته‌ی ریچارد مِندِلسون، مدیر وقت بخش منهتن این شرکت، این حادثه اتفاق نمی‌افتاد. « سبد پاکسازی سر نخورد و آنها به مهار محافظ بسته نشده بودند- می‌توانستند به آن بسته شده باشند و کارشان را انجام دهند.  اگر سبد سر می‌خورد و آن‌ها به مهار محافظ بسته شده بودند، سبد به زمین سقوط می‌کرد، اما آن‌ها شش فوت [۹] زیر دیواره، در هوا معلق می‌ماندند.   

اواخر آگوست ۲۰۰۸، رابرت دوماشوتز [۱۰] از پنجره‌ی حفاظ‌دار ساختمان شماره‌ی چهل  در خیابان پنجم افتاد و کشته شد. دوماشوتز از حفاظ به این طرف آمده بود و خود را به آن بسته و تکیه داده بود؛ پیچ‌های هفت اینچی [۱۱] از دیوار کنده شدند و از دوازده طبقه به خیابان افتاد. پنجره‌های نو تازه نصب شده بودند و به دلایلی که بعدن ظاهر شد، پیچ‌های لنگریِ درون دیوار آپارتمان با اره‌مویی کنده شده بودند. « مردم نمی‌دونن.» این را تریسی همسر بیوه‌شده‌ی دوماشوتز بعدا گفت؛ « همسر پنجره‌پاک‌کن بودن مثل همسر آتش‌نشان بودنه.»

 

خطرات کار در ارتفاع

خطرات کار در ارتفاع

 

 

منبع:  مجله‌ی نیویورکر

 

مرتبط: زندگی در ارتفاع بخش اول، بخش دوم، بخش سوم، بخش چهارم، بخش پنجم

 

[۱] حدود ۹ متر

[۲] حدود ۹۱ کیلوگرم

[۳] Equitable life building

[۴] tilt-ins

[۵] Jan Demczur

[۶] Tractle

[۷] حدود ۱۴۳ متر

[۸] parapet

[۹] حدود ۲ متر

[۱۰] Robert Domaszowec

[۱۱] حدود ۱۸ سانتیمتر